Πάει καιρός...
Ας γράψω όμως, με την ασφάλεια του ότι κανένας δε θα διαβάσει. Εγώ μόνο, μετά από καιρό πιθανώς, να ανατρέξω και να αναρωτηθώ: γιατί τα έγραφα αυτά τότε? σε τι φάση ήμουν, τι σκέψεις απασχολούσαν το μυαλό μου, το θυμικό μου?
Οι συνθήκες γύρω μου όχι και πολύ διαφορετικές. Κρίση ακόμα, ανασφάλεια για το αύριο, θυμός προς όλες τις κατευθύνσεις..
κι εγώ?...ανασφάλεια για το αύριο, θυμός....επίσης. Να γαληνέψω θα ήθελα, μου λείπει η γαλήνη, τώρα που το γράφω το συνειδητοποιώ. Όλο κάτι με αναστατώνει: η δουλειά, μια είδηση, ο άντρας μου...Μεγαλώνω και θλίβομαι. Όχι που μεγαλώνω,αλλά για αυτά που χάνω: την ελαφρότητα της ψυχής, την αυθάδεια της νιότης, τα όνειρα για το μέλλον. Αυτά που δεν μπορώ να περιμένω πια, αυτά με πονάνε
Να μπορούσα να ξεκινησω απο την αρχή, νέο τοπίο, νέοι άνθρωποι γύρω μου, νέο εργασιακό περιβάλλον. Να φύγω για αλλού...χωρίς βαλίτσες..μόνο με όνειρα... and a smile.!To give my heart a song to sing....
https://www.youtube.com/watch?v=Ezu1WIGN8ng
