Πριν περίπου 4 χρόνια , παρακολουθούσα την εκλογή του Τραμπ, ως υποψηφίου των ρεπουμπλικάνων για το χρίσμα του προέδρου των Η.Π.Α. Αποκλείεται, είχα πει, να βγει αυτός υποψήφιος...και όμως, βγήκε. Ως υποψήφιος πρόεδρος πια, παρακολουθούσα την προεκλογική του εκστρατεία και έλεγα: αποκλείεται να βγει...και όμως, βγήκε!!! Και μετά, για τέσσερα χρόνια, τον έβλεπα έκπληκτη, να παίρνει απίστευτες αποφάσεις, να καταστρατηγεί δημοκρατικές αξίες, να υποτιμά θεσμούς, να προσβάλλει ασύστολα το φύλο μου (και κατ' επέκταση και το φύλο του)να μην διστάζει να ξεστομίσει τα πιο απίστευτα ψέμματα και, πιστέψτε με, αν δεν υπήρχε η κρίση του κορωνοιού,...θα ξανάβγαινε! Ποιός? ο γελωτοποιός! ο απίθανος τύπος, ο γραφικός!!! Και ακομη κι έτσι, 74 εκατομμύρια Αμερικανοί τον ψήφισαν... Και αναρωτιέμαι από χθες, μετά τις πρωτόγνωρες εικόνες ασεβειας θεσμών, αν μη τι άλλο, πώς έγινε όλο αυτό? Γιατί αυτό που συμβαίνει τώρα στην Αμερική, είναι μια μικρογραφία, ένα δείγμα, του τι συμβαίνει στις δυτικές κοινωνίες γενικότερα. Η απόλυτη απενοχοποίηση των φασιστικών ενστίκτων! Αργά αντανακλαστικά των δημοκρατικών κοινωνιών? Αδυναμία εντόπισης εγκαίρως εκκολαπτώμενων αυγών φιδιού?...Όλα αυτά.Αλλά πιο πολύ η πλαδαρότητα.Είναι βολικό για το σύστημα να μη επενδύει σε έξυπνα μυαλά, είναι βολικό τα προβλήματα να μπαίνουν κάτω από το χαλί, να στρουθοκαμηλίζουμε και να περνάμε τις τετραετιες χωρίς λύσεις, χωρίς να φτιάχνουμε ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.. Που θα μεγαλώσουν, θα σκέφτονται, θα αντιλαμβανονται, και δε θα γίνονται έρμαια του κάθε τυχάρπαστου Τραμπ.